საქართველოში ფეხბურთი ჯერ კიდევ დაუფასებელი ეკონომიკური და ბრენდული რე...
"თუ ხვიჩა კვარაცხელია
ჩემპიონთა ლიგაზე კიდევ
ერთ დიდ წარმატებას
მიაღწევს, ეს უკვე მხოლოდ
სპორტული მიღწევა აღარ
იქნება. ეს იქნება ნათელი
სიგნალი, რომ
საქართველოდანაც
შესაძლებელია მსოფლიო
საფეხბურთო ელიტაში
სისტემურად დამკვიდრება,
განსაკუთრებით მაშინ, როცა
ის უკვე პარიზული გრანდის
ერთ-ერთ მთავარ ლიდერად
იქცა და ზედიზედ მეორე
ფინალში გადამწყვეტ
ფიგურად განიხილება.ამ
ფონზე გზავნილი ქართველი
ბიზნესმენებისთვის
საკმაოდ მკაფიო იქნება:თუ
ხვიჩა კვარაცხელია
ჩემპიონთა ლიგაზე კიდევ
ერთ დიდ წარმატებას
მიაღწევს, ეს უკვე მხოლოდ
სპორტული მიღწევა აღარ
იქნება. ეს იქნება ნათელი
სიგნალი, რომ
საქართველოდანაც
შესაძლებელია მსოფლიო
საფეხბურთო ელიტაში
სისტემურად დამკვიდრება,
განსაკუთრებით მაშინ, როცა
ის უკვე პარიზული გრანდის
ერთ-ერთ მთავარ ლიდერად
იქცა და ზედიზედ მეორე
ფინალში გადამწყვეტ
ფიგურად განიხილება.ამ
ფონზე გზავნილი ქართველი
ბიზნესმენებისთვის
საკმაოდ მკაფიო იქნება:
საქართველოში ფეხბურთი
ჯერ კიდევ დაუფასებელი
ეკონომიკური და ბრენდული
რესურსია. როდესაც ევროპის
უდიდეს სცენაზე ქართველი
ფეხბურთელი ქმნის
გლობალურ იმიჯს, ხოლო
ადგილობრივი ბიზნესი
ეროვნული ლიგის კლუბების
მხარდაჭერას ერიდება,
იქმნება პარადოქსი .
ქვეყანა საერთაშორისო
ცნობადობას იძენს, თუმცა
შიდა საფეხბურთო
ეკოსისტემა ფინანსურად
კვლავ სუსტი
რჩება.თანამედროვე
ფეხბურთში სპონსორობა
მხოლოდ პროდუქტის რეკლამა
ან ფინანსური მხარდაჭერა
აღარ არის. როდესაც
კომპანია საფეხბურთო
კლუბს, ეროვნულ ნაკრებს ან
ახალგაზრდა სპორტსმენებს
აფინანსებს, ის რეალურად
საკუთარი ბრენდის მიმართ
საზოგადოების ემოციური
კავშირის შექმნაზე
მუშაობს. ასეთ დროს ბრენდი
მხოლოდ ბიზნესთან აღარ
ასოცირდება . იგი იწყებს
დაკავშირებას ეროვნულ
სიამაყესთან,
წარმატებასთან,
ახალგაზრდობის
მხარდაჭერასა და სპორტთან
დაკავშირებულ პოზიტიურ
ემოციებთან.სწორედ ამიტომ
სპორტული სპონსორობა
ხშირად უფრო ძლიერ და
ხანგრძლივ გავლენას
ახდენს საზოგადოებაზე,
ვიდრე ტრადიციული რეკლამა.
ადამიანს შეიძლება
კონკრეტული სარეკლამო
კამპანია არც კი ახსოვდეს,
თუმცა კარგად ახსოვდეს, რომ
კონკრეტული კომპანია მისი
საყვარელი გუნდის,
სპორტსმენის ან ეროვნული
სპორტის მხარდამჭერია.
დროთა განმავლობაში ეს
ქმნის ნდობას, სიმპათიასა
და ერთგულებას, რასაც
თანამედროვე მარკეტინგში
„ბრენდის ემოციურ
კაპიტალს“ უწოდებენ.
ამგვარად, კომპანია მხოლოდ
ცნობადობას არ აგროვებს —
იგი საზოგადოებაში
საკუთარ პოზიტიურ
რეპუტაციასა და ემოციურ
ღირებულებას
აყალიბებს.იგივე
პრობლემაა ტელევიზიებთან
მიმართებაშიც. ქვეყანა
ამაყობს კვარას
წარმატებით, მაგრამ
საკუთარი ეროვნული ლიგის
მატჩები ფართო ეთერში
პრაქტიკულად არ ჩანს თუ
"იუთუბის" არ მივიღებთ
მხედველობაში.შედეგად,
ეროვნული ლიგის დაბალი
მედია-ხილვადობა
მრავალმხრივ ნეგატიურ
ეფექტს წარმოშობს როგორც
სპორტული, ისე ეკონომიკური
თვალსაზრისით. პირველ
რიგში, მცირდება თავად
ლიგის კომერციული
ღირებულება, რადგან
შეზღუდული სატელევიზიო და
მედია-გაშუქება ამცირებს
როგორც აუდიტორიის
მასშტაბს, ისე პოტენციური
სარეკლამო და სპონსორული
ინტერესის დონეს.
პარალელურად, ახალგაზრდა
ფეხბურთელები ნაკლებად
ცნობადები ხდებიან, რაც
ზღუდავს მათი პროფესიული
განვითარების,
ტრანსფერებისა და
საერთაშორისო ბაზარზე
ინტეგრაციის
შესაძლებლობებს.ამ
პროცესის ფონზე კლუბებსაც
უჭირთ კერძო
ინვესტორებისა და
სპონსორების მოზიდვა,
რადგან დაბალი საჯარო
ხილვადობა ბიზნესისთვის
საინვესტიციო ინტერესს
ამცირებს. თანდათან
სუსტდება სტადიონებზე
დასწრების კულტურაც,
რადგან
მედია-პოპულარიზაციის
გარეშე ფეხბურთის მიმართ
საზოგადოებრივი ინტერესი
ბუნებრივად კლებულობს.
საბოლოოდ კი ფერხდება
ქომაგური კულტურის
განვითარებაც, რაც
ნებისმიერი წარმატებული
საფეხბურთო სისტემის
ერთ-ერთი
უმნიშვნელოვანესი
სოციალური და კულტურული
საფუძველია.ტელევიზია
მხოლოდ მაუწყებელი არ არის.
იგი სპორტული ბაზრისა და
საფეხბურთო ეკონომიკის
ფორმირების ერთ-ერთი
მთავარი ინსტრუმენტია.
ინგლისის, საფრანგეთისა და
თურქეთის ლიგები ძლიერ
ეკონომიკურ სისტემებად
სწორედ მუდმივი
მედია-გაშუქებების
შედეგად ჩამოყალიბდნენ.ეს
პირველ რიგში
დაზოგადოებრივ მაუწყებელს
ეხება, რომელიც სახელმწიფო
ბიუჯეტიდან ანუ
მოქალაქეების რესურსით
ფინანსდება. ამიტომ, მისი
მისია სწორედ
საზოგადოებრივი ინტერესის
მომსახურებაა და არა
მხოლოდ ის, რაც მოკლევადიან
რეიტინგსა და სარეკლამო
შემოსავალს
ქმნის.კომერციულ
ტელევიზიას შეუძლია თქვას,
რომ ეროვნული ლიგა მისთვის
საკმარის აუდიტორიას არ
ქმნის და ეს
ბიზნეს-გადაწყვეტილებაა.
თუმცა საზოგადოებრივი
მაუწყებლის შემთხვევაში
მსგავსი არგუმენტი
ნაკლებად დამაჯერებელია.
ისეთი ცნობილი
საზოგადოებრივი
მაუწყებლები როგორებიც BBC
თუ France Télévisions არიან ეროვნულ
სპორტსა და შედარებით
ნაკლებად კომერციულ
შეჯიბრებებსაც სისტემურად
აშუქებენ, თუნდაც ის
კომერციულად ნაკლებად
მომგებიანი იყოს. რადგან
საზოგადოებრივი
მაუწყებლის ფუნქცია
მხოლოდ რეიტინგული
კონკურენცია არ არის, მისი
ამოცანა ეროვნული
კულტურული და სპორტული
სივრცის მხარდაჭერას
მოიცავს.კვარას წარმატება
სვამს მარტივ, მაგრამ
რიტორიკულ კითხვას: თუ ერთ
ქართველ ფეხბურთელს
შეუძლია მსოფლიო
ფეხბურთის ცენტრში
დამკვიდრება, და ქართული
ფეხბურთისადმი ინტერესის
გაზრდა, რატომ ვერ ქმნის
ქვეყანა სრულფასოვან
საფეხბურთო
ეკოსისტემას?ვფიქრობ, ეს
უკვე არჩევანის საკითხია.
დარჩება საქართველო
მხოლოდ ინდივიდუალური
ტალანტების ექსპორტიორ
ქვეყნად, თუ შექმნის ისეთ
სისტემას, სადაც ბიზნესი,
მედია, საზოგადოებრივი
მაუწყებელი, ფეხბურთის
ფედერაცია და კლუბები
ერთიანად იმუშავებენ
ეროვნული ფეხბურთის
გრძელვადიანი
განვითარებისათვის?!საქართველოში
ფეხბურთი ჯერ კიდევ
დაუფასებელი ეკონომიკური
და ბრენდული რესურსია.
როდესაც ევროპის უდიდეს
სცენაზე ქართველი
ფეხბურთელი ქმნის
გლობალურ იმიჯს, ხოლო
ადგილობრივი ბიზნესი
ეროვნული ლიგის კლუბების
მხარდაჭერას ერიდება,
იქმნება პარადოქსი.
ქვეყანა საერთაშორისო
ცნობადობას იძენს, თუმცა
შიდა საფეხბურთო
ეკოსისტემა ფინანსურად
კვლავ სუსტი
რჩება.თანამედროვე
ფეხბურთში სპონსორობა
მხოლოდ პროდუქტის რეკლამა
ან ფინანსური მხარდაჭერა
აღარ არის. როდესაც
კომპანია საფეხბურთო
კლუბს, ეროვნულ ნაკრებს ან
ახალგაზრდა სპორტსმენებს
აფინანსებს, ის რეალურად
საკუთარი ბრენდის მიმართ
საზოგადოების ემოციური
კავშირის შექმნაზე
მუშაობს. ასეთ დროს ბრენდი
მხოლოდ ბიზნესთან აღარ
ასოცირდება. იგი იწყებს
დაკავშირებას ეროვნულ
სიამაყესთან,
წარმატებასთან,
ახალგაზრდობის
მხარდაჭერასა და სპორტთან
დაკავშირებულ პოზიტიურ
ემოციებთან.სწორედ ამიტომ
სპორტული სპონსორობა
ხშირად უფრო ძლიერ და
ხანგრძლივ გავლენას
ახდენს საზოგადოებაზე,
ვიდრე ტრადიციული რეკლამა.
ადამიანს შეიძლება
კონკრეტული სარეკლამო
კამპანია არც კი ახსოვდეს,
თუმცა კარგად ახსოვდეს, რომ
კონკრეტული კომპანია მისი
საყვარელი გუნდის,
სპორტსმენის ან ეროვნული
სპორტის მხარდამჭერია.
დროთა განმავლობაში ეს
ქმნის ნდობას, სიმპათიასა
და ერთგულებას, რასაც
თანამედროვე მარკეტინგში
„ბრენდის ემოციურ
კაპიტალს“ უწოდებენ.
ამგვარად, კომპანია მხოლოდ
ცნობადობას არ აგროვებს —
იგი საზოგადოებაში
საკუთარ პოზიტიურ
რეპუტაციასა და ემოციურ
ღირებულებას
აყალიბებს.იგივე
პრობლემაა ტელევიზიებთან
მიმართებაშიც. ქვეყანა
ამაყობს კვარას
წარმატებით, მაგრამ
საკუთარი ეროვნული ლიგის
მატჩები ფართო ეთერში
პრაქტიკულად არ ჩანს თუ
"იუთუბის" არ მივიღებთ
მხედველობაში.შედეგად,
ეროვნული ლიგის დაბალი
მედია-ხილვადობა
მრავალმხრივ ნეგატიურ
ეფექტს წარმოშობს როგორც
სპორტული, ისე ეკონომიკური
თვალსაზრისით. პირველ
რიგში, მცირდება თავად
ლიგის კომერციული
ღირებულება, რადგან
შეზღუდული სატელევიზიო და
მედია-გაშუქება ამცირებს
როგორც აუდიტორიის
მასშტაბს, ისე პოტენციური
სარეკლამო და სპონსორული
ინტერესის დონეს.
პარალელურად, ახალგაზრდა
ფეხბურთელები ნაკლებად
ცნობადები ხდებიან, რაც
ზღუდავს მათი პროფესიული
განვითარების,
ტრანსფერებისა და
საერთაშორისო ბაზარზე
ინტეგრაციის
შესაძლებლობებს.ამ
პროცესის ფონზე კლუბებსაც
უჭირთ კერძო
ინვესტორებისა და
სპონსორების მოზიდვა,
რადგან დაბალი საჯარო
ხილვადობა ბიზნესისთვის
საინვესტიციო ინტერესს
ამცირებს. თანდათან
სუსტდება სტადიონებზე
დასწრების კულტურაც,
რადგან
მედია-პოპულარიზაციის
გარეშე ფეხბურთის მიმართ
საზოგადოებრივი ინტერესი
ბუნებრივად კლებულობს.
საბოლოოდ კი ფერხდება
ქომაგური კულტურის
განვითარებაც, რაც
ნებისმიერი წარმატებული
საფეხბურთო სისტემის
ერთ-ერთი
უმნიშვნელოვანესი
სოციალური და კულტურული
საფუძველია.ტელევიზია
მხოლოდ მაუწყებელი არ არის.
იგი სპორტული ბაზრისა და
საფეხბურთო ეკონომიკის
ფორმირების ერთ-ერთი
მთავარი ინსტრუმენტია.
ინგლისის, საფრანგეთისა და
თურქეთის ლიგები ძლიერ
ეკონომიკურ სისტემებად
სწორედ მუდმივი
მედია-გაშუქებების
შედეგად ჩამოყალიბდნენ.ეს
პირველ რიგში
დაზოგადოებრივ მაუწყებელს
ეხება, რომელიც სახელმწიფო
ბიუჯეტიდან ანუ
მოქალაქეების რესურსით
ფინანსდება. ამიტომ, მისი
მისია სწორედ
საზოგადოებრივი ინტერესის
მომსახურებაა და არა
მხოლოდ ის, რაც მოკლევადიან
რეიტინგსა და სარეკლამო
შემოსავალს
ქმნის.კომერციულ
ტელევიზიას შეუძლია თქვას,
რომ ეროვნული ლიგა მისთვის
საკმარის აუდიტორიას არ
ქმნის და ეს
ბიზნეს-გადაწყვეტილებაა.
თუმცა საზოგადოებრივი
მაუწყებლის შემთხვევაში
მსგავსი არგუმენტი
ნაკლებად დამაჯერებელია.
ისეთი ცნობილი
საზოგადოებრივი
მაუწყებლები როგორებიც BBC
თუ France Télévisions არიან ეროვნულ
სპორტსა და შედარებით
ნაკლებად კომერციულ
შეჯიბრებებსაც სისტემურად
აშუქებენ, თუნდაც ის
კომერციულად ნაკლებად
მომგებიანი იყოს. რადგან
საზოგადოებრივი
მაუწყებლის ფუნქცია
მხოლოდ რეიტინგული
კონკურენცია არ არის, მისი
ამოცანა ეროვნული
კულტურული და სპორტული
სივრცის მხარდაჭერას
მოიცავს.კვარას წარმატება
სვამს მარტივ, მაგრამ
რიტორიკულ კითხვას: თუ ერთ
ქართველ ფეხბურთელს
შეუძლია მსოფლიო
ფეხბურთის ცენტრში
დამკვიდრება, და ქართული
ფეხბურთისადმი ინტერესის
გაზრდა, რატომ ვერ ქმნის
ქვეყანა სრულფასოვან
საფეხბურთო
ეკოსისტემას?ვფიქრობ, ეს
უკვე არჩევანის საკითხია.
დარჩება საქართველო
მხოლოდ ინდივიდუალური
ტალანტების ექსპორტიორ
ქვეყნად, თუ შექმნის ისეთ
სისტემას, სადაც ბიზნესი,
მედია, საზოგადოებრივი
მაუწყებელი, ფეხბურთის
ფედერაცია და კლუბები
ერთიანად იმუშავებენ
ეროვნული ფეხბურთის
გრძელვადიანი
განვითარებისათვის?!", - წერს
ცუცქირიძე.
1779964364