„თუ რუსეთი ტაქტიკურ ბირთვულ იარაღს გამოიყენებს, დასავლეთი უპასუხებს და მაშინ უკვე მიგრაციული პროცესები ყველასთვის კატასტროფული შედეგების მომტანი იქნება“

0
284

“თუ რუსეთი ტაქტიკურ ბირთვულ იარაღს გამოიყენებს, მიგრაციის პროცესი კატასტროფული შედეგების მომტანი იქნება”

გვესაუბრება ანალიტიკოსი ვაჟა ბერიძე:

_ ბატონო ვაჟა, ბოლო დროს მიგრაციის ნაკადი გაიზარდა. რამდენად აქვს ჩვენს ქვეყანას რესურსი ამდენი ადამიანის მიღებისა და მათი მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად?

_ თუ ჩვენ სახელმწიფო ვართ, მაშინ დროის მოტანილ ყველა გამოწვევას უნდა გავუმკლავდეთ.. შესაძლოა, ისეთი პრობლემების წინაშეც აღმოვჩნდეთ, რასაც 20-30 წლის წინათ ვერც კი ვიფიქრებდით. გამორიცხული არაა, დამოუკიდებლობის პერიოდში, 21-ე საუკუნეში ატომური აპოკალიფსის მომსწრე გავხდეთ, რისთვისაც მზად უნდა ვიყოთ. რაც შეეხება მიგრაციულ პროცესებს, ეს კაცობრიობისთვის დამახასიათებელია. ამიტომ გარკვეული მიდგომა, პოზიციის დაფიქსირებაა საჭირო. შევხედოთ, როგორი დამოკიდებულებაა მიგრაციული პროცესების მიმართ ევროპაში. ადამიანების, კაპიტალების თავისუფალი გადაადგილება დემოკრატიულ სამყაროში მთავარი პირობა და ლოზუნგი იყო. რეალურად, როცა სირიაში ასეთი მასშტაბური კონფლიქტი დაფიქსირდა და ლტოლვილები ევროპას მიაწყდნენ, ისინი არ შეუშვეს, უფრო სწორად, მცირე რაოდენობით მიიღეს და ძირითადი ნაკადი თურქეთისკენ დაიძრა.

დიახ, თურქეთს დღეს 3 მილიონი სირიელი დევნილი ჰყავს. იქ სპეციალური ბანაკიც არსებობს და რამდენიმე მილიარდ ევროს ევროკავშირი იხდის, რათა სოციალური პრობლემები მოაგვარონ. როცა უკრაინაში ომი დაიწყო, დევნილებს, ფაქტობრივად, ბარიერის გარეშე გაუღეს კარი. ადგილნაცვალი დევნილები, დაახლოებით, 15 მილიონის ფარგლებშია, მათ შორის, რამდენიმე მილიონი პოლონეთში გადავიდა. აშშ-იც მზად არის უკრაინელი დევნილები მიიღოს. ლტოლვილები საქართველომაც მიიღო, სახელმწიფომ მათ მისაღებად გარკვეული ვალდებულებები, ხარჯები იკისრა.

გარდა ამისა, რუსეთიდან შემოვიდა კიდევ ერთი ნაკადი _ ადამიანები, რომელთაც ომში წასვლა არ უნდათ. ჩვენ არანაირი უფლება არ გვაქვს, მათ ბარიერი დავუწესოთ და შემოსვლა ავუკრძალოთ. თუ რუსეთი თავად დაკეტავს საზღვარს, ეს სხვა თემაა. ჩვენ ეს ხალხი უნდა მივიღოთ და განვსაზღვროთ, რატომ, რა დროით მოდიან, ჩვენს ქვეყანას სატრანზიტოდ იყენებენ თუ აქ დამკვიდრებას ცდილობენ და ა.შ. ჩვენ დამოუკიდებლობა იმისთვის არ გვინდა, რომ დროშები ვაფრიალოთ, ატრიბუტებით დავტკბეთ. დამოუკიდებელი არსებობა არის ინსტრუმენტი, რათა დიდი ქვეყნებიდან კარნახის გარეშე, ყველა პრობლემას გაუმკლავდე. კარგად უნდა შეფასდეს _ რუსეთიდან შემოსული არცთუ მცირე ნაკადი ზემოქმედებს თუ არა რაიმე თვალსაზრისით ჩვენს ეროვნულ უსაფრთხოებაზე. მთავრობა, არასამთავრობოები, საზოგადოება უნდა დააკვირდეს, რა საფრთხეები მოდის დიდი რაოდენობით ქვეყანაში მათი შემოსვლით.

სხვათა შორის, ის დიდი ნაკადი, რაც ომის დაწყების პირველ პერიოდში საქართველოს მოაწყდა, შენელდა. როცა საფრთხეები ჩამოყალიბდება, მთავრობამ ამის მერე უნდა იმოქმედოს. თუ ეს ნაკადი ომს გამოექცა და საკუთარი მთავრობის მიერ დევნილები არიან, მათ შესაბამისი პირობები უნდა შევთავაზოთ. თუნდაც კარვები, როგორც ეს თურქეთშია სირიის მოქალაქეებისთვის. მოსახლეობის გარკვეულ ნაწილს ეს მიგრაცია აწყობს, რომ ბინა ძვირად გააქირავოს, მაგრამ ეს პრობლემა გახდა ჩვენი სტუდენტებისთვის, რომლებიც ბინებს ვეღარ ქირაობენ. ეს ეროვნული პრობლემაა. ჩვენ კამპუსების მშენებლობა არ შეგვიძლია _ რაღაც გზა უნდა მოიძებნოს, რომ სტუდენტმა ისწავლოს. ამ საკითხისადმი დაბალანსებული მიდგომაა საჭირო. საყურადღებოა, რომ უძრავ ქონებაზე მოთხოვნაც გაიზარდა და ფასებიც. თუმცა, ეს ტენდენცია ადრეც იყო. მეორე მხრივ, ეკონომიკურ ზრდასთან, ვალუტის კურსთან მიმართებაში, ამ ნაკადის შემოსვლა ხელისშემწყობი, დადებითი მოვლენა მგონია.

თუმცა, «ეროვნული ბანკის» პრეზიდენტმა განაცხადა: გარკვეული სხვაობა პოტენციურ სავარაუდო ზრდასა და რეალურ ზრდას შორის ინფლაციაზე ზემოქმედების ზრდას იწვევს. შედეგად, ინფლაცია არ მცირდება იმ ტემპით, როგორითაც სასურველიაო. ამ პროცესში შემაშფოთებელს ვერაფერს ვხედავ. გაცილებით მაშფოთებს ტაქტიკური ბირთვული იარაღის გამოყენების საკითხი. ასეთ შემთხვევაში მიგრაციის პროცესი კატასტროფული შედეგების მომტანი იქნება. სხვა მიგრაციას რაც შეეხება, ეს მოძრაობა უძველეს დროშიც იყო. ასეთი პროცესები გარდაუვალია, ოღონდ, სუვერენულმა სახელმწიფოებმა აქედან მომავალი ნეგატიური ტენდენციების, შედეგების მინიმიზება და თავიდან აცილება უნდა შეძლონ.

_ იმ ფონზე, რომ პარალელურად ჩვეული მიგრაციის პროცესიც გრძელდება, რამდენად შევძლებთ, ვარჩინოთ და დავაბინავოთ შემოსული ადამიანები ისე, რომ საქართველოს მოსახლეობის სოციალურ გარემოზე ამ ყველაფერმა გავლენა არ იქონიოს?

_ ეს ყველაფერი გასათვლელია _ თუ რა პრობლემებს შეუქმნის ქვეყანას ეს მიგრაცია როგორც ეკონომიკური, ისე სოციალური თვალსაზრისით. პოზიტიური და ნეგატიური უნდა დაბალანსდეს და ეროვნული უსაფრთხოების პრიზმაში იქნას აღქმული. წინააღმდეგი ვარ, რუსეთიდან შემოსული მიგრანტებისთვის საზღვარი ხელაღებით ჩავკეტოთ. კატაკლიზმებისგან, საფრთხეებისგან დაზღვეული არავინ არის, ამ ხალხს ხელს ვერ ვკრავთ.

ომს გამოქცეულები შემოვლენ საქართველოში თუ აქ ეკონომიკური საქმიანობის გაგრძელების მსურველნი, ამაში დიდ საფრთხეს ვერ ვხედავ. თუმცა, რა თქმა უნდა, რუსული სპეცსამსახურები ყველაფერს წინასწარ გათვლიან და ისინი ამ ხალხს შემოაყოლებენ თავიანთ აგენტურას, რათა სამომავლოდ, თუ მიგრანტთა რაოდენობა გარკვეულ ნიშნულს გადასცდა, ეს ადამიანები რუსული გავლენების გასაძლიერებლად გამოიყენონ. ჩვენ ასეთ გავლენებს მზად უნდა დავხვდეთ.

_ ბატონო ვაჟა, რუსული ბაზრის  წილი საქართველოში 50%-ით გაიზარდა. ეს საფრთხის შემცველია?

_ საერთოდ, იმ ქვეყანაში, რომელიც გარკვეული თვალსაზრისით იმპორტზეა დამოკიდებული, ყველაფერი საფრთხის შემცველია. როდესაც მსოფლიო დალაგებულია, მასშტაბური კონფლიქტები არ ხდება, მაშინ შეიძლება ღია ბაზრის თავისუფალი კონკურენციის პირობებში კერძო ბიზნესი ორიენტირებული იყოს იაფი პროდუქციის შემოტანაზე და ეს ოსტატურად რეგულირდებოდეს. რუსეთიდან პროდუქციის შემოტანა ყოველთვის საფრთხის მატარებელია.

თუმცა, როცა საბაზრო პოლიტიკის თვალსაზრისით, რუსული ხორბლის შემოტანა, აშკარად, მომგებიანია, მთავრობამ თავი არ უნდა გაიგიჟოს: აშშ-დან შემოვიტან უფრო ძვირიან და უარესი მონაცემების მქონე ხორბალსო. თუ ორი თანაბარი ღირსებების მქონე პროდუქციასთან გვაქვს საქმე, უპირატესობა აშშ-დან იმპორტს უნდა მივანიჭოთ, ასევე, ენერგომატარებლებს და სხვა. ამ ყველაფრის დარეგულირება ისეთ პირობებში, როცა შუაგულ ევროპაში სრულმასშტაბიანი ომი მიდის, ცოტა ძნელია. ამიტომ, ახლა ზოგადე კონომიკური პრინციპებით ამ ყველაფერზე შეხება სწორი არ იქნებოდა.

_ წინა კვირას ალიევი გვესტუმრა. როგორ შეაფასებთ მის ვიზიტს?

_ გაჟღერდა ინფორმაცია, რომ აზერბაიჯანული ენერგომატარებლების ევროპისკენ მიწოდება იზრდება. ასევე, უკრაინიდან მომავალი რესურსების გარკვეული ნაწილიც, სავარაუდოდ, აზერბაიჯანს, საქართველოს, თურქეთს გაივლის. ზანგეზურის კორიდორის ამოქმედებამდე შორია. რა მოხდება, საერთოდ, ამ ურთიერთობების დარეგულირების თვალსაზრისით, არ ვიცით, მაგრამ სომხეთ-აზერბაიჯანის მარადიულ კონფლიქტზე ჩვენი რეგიონული უსაფრთხოების პოლიტიკა არ უნდა ავაგოთ. ჩვენ მშვიდობის ფაქტორი უნდა ვიყოთ. აქედან გამომდინარე, შევნიშნავ: ამ დერეფნის გახსნას გარკვეული დრო დასჭირდება. ასევე, გაიჟღერა ინფორმაციამ, რომ საქართველოსა და რუმინეთის გავლით შეიძლება ენერგომატარებლები უნგრეთს მიეწოდოს. ამ კონტექსტში საინტერესოა, რომ ამ პერიოდში ღარიბაშვილი უნგრეთში იმყოფებოდა და მის პრეზიდენტს, ვიქტორ ორბანს შეხვდა.

აი, ასეთი პროცესების მომსწრე ვართ. იმის თქმა, რუსეთიდან პროდუქციას არ შემოვიტანთ, ჯერჯერობით, ჩვენ ამის ფუფუნება არ გვაქვს. ასეთი რთული ვითარების ფონზე, ჩვენი ოპოზიცია მოითხოვს, რომ სანქციებს შევუერთდეთ. ჩვენ არ შევუერთდით სანქციების დაწესებას რუსეთისადმი, რადგან ეს რუსეთისთვის კი არა, არამედ საქართველოსთვის იქნებოდა დამაზიანებელი. ამიტომ, ეს დაპირისპირება ბაზრის მოცულობებთან დაკავშირებით, ამ ეტაპზე არც მიზანშეწონილად მიმაჩნია და არც ქვეყნისთვის სახიფათოდ.

_ ბატონო ვაჟა, ევროკავშირში შესვლა რამდენად არის ჩვენი ქვეყნის განვითარების გზა?

_ ზოგადად, ევროკავშირი ჩვენი ცივილიზაციური არჩევანია. საბოლოო ჯამში, ყველაფერი საქართველოს მოსახლეობის გადასაწყვეტია, მათ შორის, ჩვენი სტრატეგიული კურსის მიმართულების შინაარსიც. მანამდე იმ ლოგიკას უნდა მივყვეთ, რითაც აქამდე მივდიოდით. თუ ჩვენს სუვერენიტეტს შეეხებიან, დავკარგავთ თავისთავადობას და ვიღაცის ნების მექანიკური აღმსრულებლები ვიქნებით, ასეთ ევროკავშირში ყოფნას აზრი არ აქვს. თუმცა, ჯერჯერობით, რეალური ალტერნატივაც არ ჩანს. შანხაის ჯგუფში და ბრიქსში ვერც შევალთ და არც არავინ მიგვიღებს. ამიტომ ცივილიზაციური არჩევანი, ჩვენი ტრადიციების შენარჩუნების ამოცანიდან ამოსვლით და სუვერენიტეტის შეუბღალავად, დინჯად უნდა გავაკეთოთ. ეს რთული გზა იქნება.

ხშირია საუბრები ნეიტრალიტეტზე. ეს ნიშნავს ღია ოკეანეში თავისუფალ ცურვაში პატარა გემის შესვლას, რომელსაც უამრავი ქარტეხილი და ქარაშოტი  ემუქრება. ნეიტრალიტეტი კარგია. მაგალითად, კოსტა-რიკას საერთოდ, სამხედრო ხარჯები არ აქვს, რადგან ჯარი არ ჰყავს. ჩვენ სხვა რეალობაში ვარსებობთ. გავიხსენოთ, რა თქვა მაკრონმა _ კავკასია სხვა გეოგრაფიააო. ამიტომ, კიდევ ერთხელ მიგვატოვებენ?! ეს გასარკვევია. ახლა გვაძალებენ: გინდათ თუ არა, «ნაციონალები» აირჩიეთო. ქართველ ხალხს არ უნდა ნაცების ხელისუფლებაში დაბრუნება.

ამ ეტაპზე ჩვენ ევროპისკენ მივდივართ. გვიშლის ხელს რამე? _ კელი დეგნანი?! _ არ მგონია, ამ შემთხვევაში ამერიკის ელჩი «კაუზა ვიტა» იყოს. გაცილებით სერიოზული გარემოებებიც არსებობს. ამ საკითხზე ქვეყნის პატრიოტებმა, ბიძინა ივანიშვილის ჩათვლით, რომელიც, მიმაჩნია, სამშობლოს მოამაგე, მოკეთე და უპირველესი გულშემატკივარია, უნდა იფიქრონ. არ შეიძლება მე ვარ და ჩემი ნაბადის პოლიტიკა ვაწარმოოთ და სისხლით მოპოვებული თავისუფლება და დამოუკიდებლობა დავკარგოთ. პატარა ქვეყანა ვართ და აბსოლუტური დამოუკიდებლობა ვერ გვექნება. აშშ-შიც კი არის სისტემის კრიზისი. მოკავშირეების გარეშე პატარა ქვეყანა ვერ იარსებებს. ვინ არის ამ ეტაპზე ჩვენი მოკავშირე? _ სამწუხაროდ, რუსეთი მტრად მოგვეკიდა, აშშ-ში დემოკრატიის კუთხით სერიოზული კრიზისია, ევროკავშირმა 12-პუნქტიანი დავალება შემოგვაჩეჩა. ტრამპის და «რესპუბლიკელების» ომიც გლობალურ კატაკლიზმებში გადაიზარდა. საინტერესო პროცესები ვითარდება, თუმცა ამაზე მსჯელობას ჩვენს ტელევიზიებში ვერ მოისმენთ. საოცარი ამბები ხდება.

აგრესიული კონსერვატორის, ბორის ჯონსონისა და ლიზ ტრასის მერე, ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრის პოსტს ინდოელი მილიონერი რიში სუნაკი იკავებს. იგი 200 მილიონი გირვანქა სტერლინგის მფლობელია, რომელსაც მილიარდერი სიმამრი ჰყავს. რა საოცარია არა, საუბარია ბრიტანეთზე, სადაც საუკუნის განმავლობაში პრემიერ-მინისტრი მხოლოდ ერთი ებრაელი და რამდენიმე შოტლანდიელი იყო. ახლა ისეთი კაცი მოვიდა, რომლის სახელი და გვარი ბაიდენმა ვერ დაისწავლა. ეს გლობალური საკითხია. ისეთი დროა, სამყარო იცვლება და მას მიყოლა სჭირდება. აი, ასეთი ვითარებაა.

თამარ შველიძე

„საერთო გაზეთი“